Outils :Vous avez un site web ? Un blog ?
 Technorati reactions rencontre |
Sargon II Wielki (Šarrû(m)-kin,"król jest prawdziwy [prawowity] niezachwiany"[1]) – władca Asyrii, który panował w latach 722 p.n.e.- 705 p.n.e..W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec króla Asyrii Sanacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.
Spis treści |
Wstąpił na tron po królu Salmanasarze V, prawdopodobnie jako przedstawiciel bocznej linii królewskiej. Jego pochodzenie i związki z dynastią nie są jasne, nie jest znane nawet prawdziwe imię władcy (Sargon to imię tronowe, przyjęte po intronizacji). Przypuszcza się, że mógł być dowódcą wojskowym w armii Tiglatpilesara III, może nawet jego synem i bratem Salmanasara V. Istnieje też możliwy związek pokrewieństwa pomiędzy żonami Tiglatpilesara III i Sargona II (dane archeologiczne zdają się wskazywać, że zostały pochowane w jednym grobowcu). Oprawa ideologiczna, jaką przydał swemu panowaniu Sargon wskazuje jednak, że jego prawa do tronu były podważane (imię Sargon to nawiązanie do Sargona Akadyjskiego, który był uzurpatorem).
Przez pierwsze lata władzy zwalczał opozycję wobec swoich rządów wewnątrz państwa. Buntowały się miasta, w tym Aszur, pradawna święta stolica państwa. Sargon II zjednał mieszczan obietnicami ulg podatkowych i zwolnień z robót przymusowych na rzecz państwa. Przyciągnął do siebie elitę kapłańską przywracając świątyniom dawne przywileje.
W 720 p.n.e. pod miastem Der został pokonany przez wrogą koalicję wojsk babilońskich i elamickich, przez co musiał na 10 lat zrezygnować z walki o władzę nad Babilonią, utraconą w czasie buntów w samej Asyrii. Panowanie Marduk-apal-iddiny II w Babilonii odbiło się niekorzystnie na gospodarce kraju, ponieważ plemiona chaldejskie zakłócały handel i wymuszały okup od miast babilońskich[2]. Sytuacja w Syrii zmusiła Sargona II do tymczasowego zaniechania planów odzyskania Babilonii.
W latach 710 p.n.e. – 709 p.n.e. pokonał swego największego wroga, króla Babilonu Marduk-apal-iddinę II , dzięki czemu odzyskał Babilonię. W wyniku licznych wojen Sargon II zbudował potężne imperium asyryjskie dominujące na Bliskim Wschodzie.
Po utracie Babilonii na rzecz Marduk-apal-iddiny II król Sargon II wyprawił się na zachód do księstw Syrii objętych rebelią. W 720 r. p.n.e. pod miastem Karkar pokonał buntowniczego protegowanego, Ilubida, króla Hamy i króla Gazy, Hanuna. W wyniku tej bitwy przyłączył do swojego imperium Palestynę i część Syrii.
W 712 p.n.e. pokonał popierany przez Egipcjan bunt wasali palestyńskich: Aszdodu[3], Judy (Ezechiasza), Moabu i Edomu.
W 714 p.n.e. asyryjska armia wyprawiła się przeciwko Urartu. Kampania szczegółowo została opisana w Liście do boga Aszura. Sargon II wyruszył do prowincji Zamua, a stamtąd na północ do ziem swojego wiernego lennika Ullusunu. Następnie skierował się przeciwko królestwom Zikritu i Urartu. Władca Zikritu Metatti nie stawiał oporu Asyryjczykom, ponieważ postanowił wspólnie bronić się z Urartyjczykami w górskich przełęczach. Gdy Sargon II dowiedział się o koncentracji wojsk przeciwników wyruszył przeciwko nim.Śmiałym atakiem swoich wojsk w przełęczy (dotąd niezidentyfikowana) pokonał liczną koalicję zadając jej ciężkie straty. Rusa I pod wrażeniem klęski i z obawy przez dalszą ofensywą asyryjską w głąb Urartu opuścił stalicę Tuszpę i schronił się w górach, gdzie -jak podają źródła asyryjskie- zmarł z żałości:
Ucieczka władcy urartyjskiego załamała dalszą obronę, dlatego Sargon II nie napotykając większego oporu posunął się głęboko na północ od jeziora Wan, jednak stolicy Tuszpy nie atakował.W drodze powrotnej jedynie władca lokalnego księstwa Musasir Urzanu odmówił poddania się Asyryjczykom. Król asyryjski nakazał głównym siłom marsz powrotny, natomiast osobiście z oddziałem tysiąca jezdnych rozpoczął szturm na miasto. Dążył do przykładnego ukarania niepokornego miasta, będącego ośrodkiem kultu Chaldi narodowego boga Urartu. Sargon przybył w momencie uroczystości koronacyjnych odbywających się w Musasir, w którym Chaldi miał mianować następcę pustego tronu Urartu. Zdobycie tego silnie ufortyfikowanego miasta miało też silny wymiar propagandowy. Posągi boga Chaldi wraz z małżonką oraz bogaty skarbiec Asyryjczycy wywieźli do Asyrii, a mieszkańców deportowali[5].
Sargon obłożył także trybutem państewka w huryckiej krainie Nairi (pomiędzy jeziorem Wan a Asyrią).
W 713 p.n.e. rozpoczął budowę nowego pałacu i stolicy – Dur-Šarrûkin, co znaczy "twierdza Sargona" (dzisiejsze Chorsabad). Dwór przeniósł się tam w 706 p.n.e..
Zginął w czasie wyprawy wojennej przeciw Kimmerom w 705 p.n.e..
| Poprzednik Salmanasar V |
Król Asyrii 722 p.n.e. – 705 p.n.e. |
Następca Senacheryb |
| Poprzednik Marduk-apal-iddina II |
"Namiestnik boga" w Babilonie (oficjalnie tytułu króla Babilonu nie przyjął) 710 p.n.e. – 705 p.n.e. |
Następca Sanherib |
