Z Wikipedii
| Kiur |
|
|
| Dane ogólne |
| Nazwa, symbol, l.a. |
Kiur, Cm, 96 |
| Grupa, okres, blok |
-, 7, f |
| Własności metaliczne |
aktynowiec |
|
|
|
|
|
|
| Najbardziej stabilne izotopy |
|
|
|
Kiur (Cm, łac. curium) - pierwiastek chemiczny z grupy aktynowców w układzie okresowym. Nazwa pochodzi od nazwiska Marii Skłodowskiej-Curie i Piotra Curie. Pierwiastek odkrył w 1944 roku Glenn Theodore Seaborg.
[edytuj] Właściwości
- aktywny chemicznie (jego aktywność jest najbardziej podobna do aktywności manganu)
- rozkłada wodę
- występuje zazwyczaj na +IV stopniu utlenienia
- wykazuje duże powinowactwo do tlenu
- W kwasie azotowym pasywuje z wytworzeniem CmO2
- Tworzy rozpuszczalne azotany, azotyny, siarczyny, siarczany, chlorki, bromki oraz nierozpuszczalne węglany, krzemiany, fosforany.
- Tworzy jon kiuronylowy CmO22+. Jon ten jest bardzo silnym utleniaczem. Utlenia złoto, jod, brom, chlor, siarkę, poza tym liczne metale, z reduktorami reaguje wybuchowo.
[edytuj] Występowanie
W przyrodzie występuje w ilościach podobnych do kalifornu. Całkowita ilość kiuru na Ziemi jest rzędu 0,0001 grama.
[edytuj] Powstawanie
Kiur powstaje w wyniku bombardowania 241Pu cząstkami α (4He).
[edytuj] Zastosowanie
Kiuru używa się między innymi jako źródła energii dla sond kosmicznych, świecących boi morskich, automatycznych stacji meteorologicznych, a także do ogrzewania skafandrów nurków i kosmonautów[1].
Przypisy
rencontre
Kiur (pierwiastek) - En savoir plus
Rencontre Kiur (pierwiastek) - Articles à la une
"Je rencontre quelques peines, je rencontre beaucoup de joie, c'est parfois une question de chance, souvent une rencontre de choix."