Ebla (obecnie Tell Mardich), w starożytności miasto w Syrii, ok. 70 km na południowy zachód od Halabu (Aleppo), założone w pierwszej połowie III tysiąclecia p.n.e., jedno z najważniejszych miast starożytnej Syrii.
Po raz pierwszy wymieniona w tekście syryjskim datowanym na ok. 2500-2400 p.n.e. Silne państwo semickie i ważny ośrodek handlowy. Największy jej rozkwit, wynikający z kontrolowania ważnych szlaków handlowych, przypadł na lata 2400-2250 p.n.e. W tym okresie Ebla kontrolowała dolinę Eufratu (od Karkemisz do Emaru) oraz królestwa Harran i Irrite. W okresie tym w obrębie murów miasta mogło mieszkać około 30 tys. mieszkanców. Około 2250 p.n.e. Ebla została zdobyta i spalona przez Naramsina, króla Akadu, który położył w ten sposób kres pierwszemu semickiemu państwu syryjskiemu. Na początku II tysiąclecia p.n.e. zostało odbudowane wraz pałacem królewskim, a miasto otoczono kamiennym murem. W drugiej połowie XVII w. p.n.e. zniszczona przez Hetytów. Ponownie odbudowana i ufortyfikowana. W 720 p.n.e. podbita przez Sargona II, króla Asyrii. W W VI w. p.n.e. Ebla znalazła się w granicach państwa nowobabilońskiego (Babilonia).
W roku 1975 odkryto tutaj ok. 15 000 tabliczek zapisanych pismem klinowym zawierających teksty dotyczące religii, handlu, prawodawstwa i stosunków dyplomatycznych w starożytnej Ebli.
