Coleman Hawkins (ur. 21 listopada 1904 -zm 19 maja 1969) - amerykański muzyk jazzowy grający na saksofonie tenorowym.
 |
Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: styl i przeredagować. Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Spis treści |
Coleman Hawkins zanim podbił scenę jazzową był muzykiem klasycznym. Grę rozpoczynał na fortepianie, potem na wiolonczeli, by ostatecznie w wieku 9 lat odkryć saksofon. Słuchanie muzyki klasycznej pozwoliło mu przewyższyć innych muzyków w dziedzinie teorii muzyki.
W 1924 r. jako 20 latek wszedł do orkiestry Fletchera Hendersona. Był to wówczas wyrafinowany zespół nowojorski, lansujący najnowszy, bo częściowo improwizowany, jazz. Hawkins szybko stał się gwiazdą zespołu Hendersona. Louis Armstrong, który także dołączył do Hendersona w 1924 r., sprowadził tę orkiestrę z Nowego Orleanu do Chicago. Jego dojrzały styl(jednocześnie szybki i wolny) wyjawił się w 1929 roku , kiedy to uznano go za twórcę ballady jazzowej. W 1934 roku opuścił zespół Hendersona i wyruszył do Europy. W 1939 roku po wybuchu drugiej wojny światowej powrócił do USA. Wtedy to stworzył mistrzowskie legendarne nagranie „Body and soul”, który to utwór zamienił się w wielki sukces i utrwalił jego pozycję muzyka. W 1940 r. wyjechał na trasę z własnym, 16-osobowym zespołem, występując na najlepszych nowojorskich estradach, jak Arkadia i Savoy Balroom. Dokonane w grudniu 1943 r. zwiastowały nadejście Bebopu. W 1943 r. sformował sekstet z Theloniousem Monkiem, a rok później doprowadził do nagraniowego debiutu Monka jako lidera. Hawkins rozkochał się w nowym jazzie: wnet w 1944 poprowadził bebopową sesję, gdzie zagrali twórcy nowego jazzu jak Dizzy Gillespie i Max Roach. Większą część lat 1944 i 1945 spędził na Zachodnim Wybrzeżu. W latach 1950 i 1954 wyjeżdżał jako eksponowany solista z Normanem Granzem w ramach grupy JATP (Jazz At The Philharmonic).
Popularność, jaką zyskała w latach 50. muzyka np. Lestera Younga i Hawkinsa w interpretacji Stana Getza, sprawiła, że Hawkins ze swym bujnym brzmieniem stał się w latach 50. niemodny i na swój sposób “archaiczny”. Przełomem okazało się dopiero (1957) zaproszenie Theloniousa Monka do współpracy w jego septecie. Połączenie mocnego swingującego tenoru Hawkinsa z pełnymi paradoksów kompozycjami pianisty dostarczyło nowych brzmień. Równocześnie Hawkins, występując obok młodych lwów jazzu (jak np. John Coltrane), udowadniał, że nadal jest twórcą awangardowym. Młodzi muzycy uważali, że Hawkins sprawia przerażajace wrażenie, ale starsi uważali, że jest to odpowiednie odczucie. Jego muzyka była silna jak jego ton, który zawsze był wielki.
Pod koniec życia stracił zdrowie z powodu nadużywania alkoholu. Hawkins nie grywał już tak często swych słynnych partii solowych, z których był znany jako młodszy muzyk, ale wciąż sprawiał magiczne wrażenie. Pewnien muzyk jazzowy stwierdził "Z całym szacunkiem do Adolfa Saxa, ale to Coleman Hawkins wynalazł saksofon". Zmarł w 1969 roku.
