Bracia niedzielni – pojęcie prawne funkcjonujące w średniowiecznej i nowożytnej Polsce, oznaczające fakt wspólnego panowania dwóch lub większej liczby książąt nad jednym terytorium (dzielnicą).
Wiązało się to z faktem, że państwo Piastów było monarchią patrymonialną, co dawało równe prawo do dziedziczenia wszystkim legalnym i uznanym potomkom władcy. Stało się to później przyczyną podziału kraju na dzielnice (zobacz: Testament Bolesława Krzywoustego).
W wiekach późniejszych chcąc ograniczyć nadmierny podział władztwa między synów, nie chcąc ich jednocześnie pozbawiać prawa do spadku – książęta decydowali się (oprócz znanych już wcześniej przypadków posyłania młodszych dzieci płci męskiej na naukę, by umożliwić im karierę kościelną) na przekazanie potomkom równego prawa do całości spadku, z zaznaczeniem by nie dokonywano dalszego podziału (np. testament księcia opawskiego Przemka I z ok. 1432 r., w którym w największe kompetencje wyposażył najstarszego syna Wacława II).
Innym zabezpieczeniem była możliwość trwania synów władcy w niedziale jako tzw. "bracia niedzielni". Każdy z książąt miał wówczas takie same prawa i obowiązki w dzielnicy, a na dowolny akt prawny musiała być wyrażona zgoda wszystkich.
Z przyczyn ambicjonalnych "instytucja" "braci niedzielnych" nie spełniała z reguły postawionego za cel zadania i utrzymywana była tylko w okresie małoletności młodszego rodzeństwa.