Auguste Kerckhoffs (ur. 19 stycznia 1835, zm. 9 sierpnia 1903) był holenderskim językoznawcą i kryptografem, profesorem języków w paryskiej École des Hautes Études Commerciales w drugiej połowie XX wieku. Kerckhoffs urodził się w małym holenderskim mieście, Nuth; ochrzczony został jako Jean Guillaume Hubert Victor François Alexandre Auguste Kerckhoffs von Nieuwenhof; później używał tylko jednego spośród swych imion. Studiował na uniwersytecie w Liège. Po okresie pracy w charakterze nauczyciela w dwóch krajach – Holandii i Francji – został profesorem germanistyki w paryskich: École des Hautes Études Commerciales i Ecole Arago.
W dzisiejszych czasach Kerckhoffs najbardziej jest znany ze swoich dwóch prac opublikowanych w roku 1883 we francuskim le Journal des Sciences Militaires pod wspólnym tytułem La Cryptographie Militaire ("Kryptografia wojskowa"). Artykuły te były przeglądem najnowocześniejszych ówcześnie rozwiązań wojskowej kryptografii i stanowiły pretekst do znaczącego postępu w tej dziedzinie w ćwiczeniach francuskiej armii. Zawierały też wiele praktycznych rad i opartych na doświadczeniu reguł postępowania, w tym ujęty w sześciu punktach wzór praktycznego szyfrowania:
Najlepiej jest znana zasada druga, zwana zasadą Kerckhoffsa. Jej ideą jest, żeby bezpieczeństwo kryptosystemu zależało wyłącznie od jego klucza, natomiast by było niezależne od zachowania tajności jakiejkolwiek innej części systemu.
W roku 1885 dr Kerckhoffs zainteresował się jednym ze sztucznych języków, wolapikiem i przez kilka lat był czołową postacią ruchu wolapikowskiego z funkcją dyrektora akademii tego języka (ang. Director of the Academy of Volapük). Opublikował też kilka książek na temat wolapiku i, serią publicznych wykładów, wprowadził związany z tym językiem ruch do Francji, Hiszpanii i Skandynawii.