Outils :Vous avez un site web ? Un blog ?
 Technorati reactions rencontre |
Het huwelijk is in de westerse beschavingskring en een groot deel van de niet-westerse beschavingen een wettelijk geregelde, formele samenlevingsvorm voor het leven die de fundering vormt van de meeste gezinnen en die meer in het algemeen van belang is als legaal en sociaal geaccepteerd fundament onder seksuele relaties en familieverbanden. De precieze definitie van het huwelijk is afhankelijk van de historische en culturele context (zie ook verderop). Wereldwijd komen monogame, heteroseksuele huwelijken het meest voor, gevolgd door polygynie (een verbintenis van één man met meerdere vrouwen).
Het burgerlijk huwelijk is het wettelijke huwelijk. In Nederland is het eerst of uitsluitend sluiten van een godsdienstig huwelijk, bijvoorbeeld een kerkelijk huwelijk, niet toegestaan (Artikel 1:68 Burgerlijk Wetboek). De bedienaar van godsdienst die dit toch doet is strafbaar en kan daar zelfs hechtenis voor krijgen. (Artikel 449 Wetboek van Strafrecht).[1]
Volgens het CBS waren er in 2007 72.485 huwelijken waarvan 1.371 tussen personen van hetzelfde geslacht (zgn. homohuwelijken) en 5.333 in het buitenland.
Nieuw op dit gebied is het ceremonieelhuwelijk: dit is een uitbreiding op het wettelijke huwelijk, die dieper ingaat op de trouwbeloftes van het paar. Het wettelijke huwelijk is puur een registratie van de regels en plichten die het paar overeen zijn gekomen en die de wet aan het huwelijk stelt. In het wetboek staat nergens dat er een toespraak gehouden dient te worden door de burgerlijkestand. Het ceremonieelhuwelijk vult dit aan door de trouwbeloftes d.m.v. huwelijksgeloftes en ringgeloftes. Het wettelijke huwelijk is dus het zakelijke gedeelte en het ceremonieelhuwelijk is de emotionele gedeelte van de huwelijksplechtigheid. Het ceremonieelhuwelijk vindt na de registratie plaats en is dus niet gebonden aan de wet en kan daarmee ook overal plaatsvinden. Op elke vrije en gewenste locatie.
Inhoud |
Over de Romeinse en Griekse huwelijkstradities bestaan vele authentieke bronnen, en ook in vroegere beschavingen zijn er aanwijzingen voor huwelijkstradities.
Vanaf de latere decennia van de twintigste eeuw wordt de term huwelijk in sommige landen en in sommige kringen ook in toenemende mate geaccepteerd als benaming voor homoseksuele verbintenissen. In Nederland, België, Spanje, Canada en Zuid-Afrika is het wettelijke huwelijk door de burgerlijke overheid inmiddels ook mogelijk gemaakt voor paren van gelijk geslacht (zie ook homohuwelijk). Andere landen zoals Letland, definiëren het huwelijk in hun grondwet dan weer expliciet als een verbintenis tussen één man en één vrouw.
Afhankelijk van de plaatselijke wetten gelden er bepaalde voorwaarden om te kunnen trouwen. Zo komen de volgende voorwaarden voor:
De locatie waar een huwelijk wordt gesloten, hangt af van het land en de geldende cultuur. In sommige landen vindt de huwelijkssluiting plaats in een religieuze bijeenkomst, bijvoorbeeld tijdens een mis. Vroeger werd een burgerlijk huwelijk alleen in het gemeentehuis gesloten, maar tegenwoordig kan het College van Burgemeester en Wethouders ook andere trouwlocaties aanwijzen, die hierdoor 'Huis der Gemeente' worden en op het moment van de voltrekken openbaar moeten zijn.
De (al dan niet buitengewoon) ambtenaar van de Burgerlijke Stand sluit het burgerlijk huwelijk. Als aandenken ontvangen de echtelieden het trouwboekje, waarin later de kinderen worden bijgeschreven wanneer die bij een ambtenaar van de burgerlijke stand worden aangegeven. Het burgerlijk huwelijk moet worden bijgewoond door ten minste twee en ten hoogste vier meerderjarige getuigen. Na het burgerlijk huwelijk volgt, indien daarvoor wordt gekozen, het kerkelijk huwelijk. De huwelijksdag wordt meestal afgesloten met een bruiloftsfeest.
De huwelijkse staat omvat allerlei rechten en plichten. Deze zijn vastgelegd in boek 1 van het Burgerlijk Wetboek. Echtgenoten zijn elkander getrouwheid, hulp en bijstand verschuldigd. Zij zijn verplicht elkander het nodige (financieel) te verschaffen. Ze zijn ook jegens elkaar verplicht de tot het gezin behorende minderjarige kinderen te verzorgen en op te voeden en de kosten van die verzorging en opvoeding te dragen. De verplichting tot samenwonen bestaat in Nederland niet meer.
De echtgenoten moeten samen de kosten van de huishouding, daaronder begrepen de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen, dragen, naar evenredigheid van hun inkomen. Zijn de kosten hoger dan hun inkomens, dan moeten zij het meerdere dragen naar evenredigheid van hun vermogens. De echtgenoten moeten elkaar voldoende geld ter beschikking stellen om de kosten van de huishouding te betalen. Van deze draagplicht naar evenredigheid van inkomen en vermogen kan alleen bij huwelijkse voorwaarden worden afgeweken.
Vanaf het moment dat het huwelijk is voltrokken bestaat in Nederland tussen de echtgenoten van rechtswege een algehele gemeenschap van goederen. Als men deze gemeenschap van goederen niet wenst, dient men voor het huwelijk bij notariële akte met elkaar huwelijkse voorwaarden overeen te komen. Het is niet algemeen bekend dat het in slechts vier landen ter wereld zo is geregeld.
In België geldt dan het wettelijk huwelijksvermogensstelsel: goederen die men bij aanvang van het huwelijk heeft, blijven eigen goederen. Vermogenstoename tijdens het huwelijk is gemeenschappelijk. Hiervan kan men afwijken door een huwelijkscontract te sluiten. Dit komt overeen met wat mondiaal gebruikelijk is.
Naar Nederlands recht eindigt het huwelijk door overlijden van één van beide echtgenoten, door echtscheiding of bij omzetting van het huwelijk in een geregistreerd partnerschap. Bij een flitsscheiding werd het huwelijk eerst omgezet in een geregistreerd partnerschap en daarna zonder rechter ontbonden.
Op 1 maart 2009 trad de Wet bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding in werking. Daarom is flitsscheiding niet meer mogelijk.
In geval van langdurige vermissing kan bij de rechtbank een verklaring van vermoedelijk overlijden worden aangevraagd. Het huwelijk kan daarna ontbonden worden.
Naast de meest gebruikelijke huwelijksvorm (één man, één vrouw), zijn er de polygame vormen polygynie (één man, meerdere vrouwen) en polyandrie (één vrouw, meerdere mannen), het groepshuwelijk en het homohuwelijk.
Als alle formaliteiten die aan het huwelijk vooraf moeten gaan zijn afgehandeld, maar een van de partners overlijdt voor de geplande huwelijksluiting, dan kan de overlevende volgens het Franse recht alsnog trouwen met zijn of haar overleden partner, mits de President van de Republiek hiervoor toestemming verleent wegens ernstige redenen. Als huwelijksdatum geldt dan de dag voor het overlijden, zodat de overlevende daarmee de status van weduwe of weduwnaar krijgt. Dit is geregeld in artikel 171 van de Code Civil. Deze regeling werd voor het eerst toegepast toen een zwanger meisje trouwde met haar verloofde die was omgekomen bij de ramp met de Malpassetstuwdam. Die stuwdam was op 2 december 1959 doorgebroken, waardoor 423 mensen in de plaats Fréjus om het leven waren gekomen.[2]
In de tweede helft van de twintigste eeuw is in westerse landen het gemengd huwelijk steeds meer gemeengoed geworden.
Van stiekem trouwen wordt gesproken als twee mensen hun omgeving achteraf, of in het geheel niet, in kennis stellen van een gesloten huwelijk. Er worden dan bijvoorbeeld kaartjes rondgestuurd met de tekst "We zijn getrouwd in Las Vegas".
Een meer organisatorische trend is het openen van een website voor het bruidspaar. Deze site kan in de aanloopfase naar het huwelijk een informerend karakter hebben en later dienen als fotoalbum. Meestal wordt deze site door de ceremoniemeester geopend.
Tevens is het inhuren van een "weddingplanner" een uitkomst bij het organiseren van een grote bruiloft. De weddingplanner kan ook op de grote dag zelf als ceremoniemeester fungeren. Het beroep weddingplanner is overgewaaid uit Amerika, maar wordt ook in Nederland steeds vaker in de arm genomen.
In de westerse wereld is er sinds de tweede helft van de 20e eeuw meermalen protest geweest tegen het huwelijk. Zo verzetten sommige feministen zich al enige decennia tegen het verschijnsel. In 2005 werd er in Zweden een politieke partij opgericht, het Feministisch Initiatief, dat onder meer tot doel heeft het huwelijk af te schaffen. Dit met de motivatie dat het huwelijk als samenlevingsvorm anno 2005 niet om liefde, maar om bezit draait. Ook in Nederland zijn er protesten geweest tegen de centrale rol van het huwelijk. In de jaren zeventig en tachtig zag men bv. sommige progressieve mensen "demonstratief" in hun daagse kleren trouwen en geen bruiloft vieren, om aan te geven dat ze lak hadden aan de burgerlijke moraal van het huwelijk en het bv. alleen maar deden voor de geplande of al aanwezige kinderen. Meestal woonden ze dan al jaren samen. Van lieverlee ziet men daarna weer een tendens naar "pracht en praal" en komen er weer mooie auto's of een koetsje bij en echte bruidskleding i.p.v. een spijkerpak. Romantiek mag weer. Het kerkelijk gesloten huwelijk komt steeds minder voor.
Een huwelijksverjaardag is een herdenking van de dag waarop het huwelijk is afgesloten. Deze dag wordt vaak gevierd met iets speciaals zoals een bloemetje of diner. Op de kroonjaren wordt ook wel een feest gegeven.
| Referenties: |
|
| Relatievormen |
|---|
|
Vriendschap - Verliefdheid - Verkering - Concubinaat - Verloving - Huwelijk - Weduwschap - Homohuwelijk - Samenlevingscontract - Geregistreerd partnerschap - Echtscheiding - Latrelatie - Vrijgezel - Monogamie - Bigamie - Polyamorie - Polyandrie - Polygamie - Seksuele relatie - Buitenechtelijke relatie - Promiscuïteit - Celibaat |
